Jednorożce i Zaklęci

[Hexe]

– I jak? Chyba lepsze to niż przepiórka? – zapytał obcy, jak Hexe tylko się ocknęła. Wspomniany ptak, szalał w małej klatce, stojącej blisko wyjścia. Dopóki nie zabrał jej kolejny jednorożec, wchodząc i wychodząc bez słowa.

– Powiesz coś? – Obcy niemal się roześmiał. Hexe obejrzała się słysząc jak ktoś wchodzi do środka – Cruzina.

“Mozzran uciekła.”

– Tylko ona? – zapytał obcy.

“Tak.”

– Poszło nam lepiej niż bym się spodziewał.

– Wytropię ją. – Przyszła Faith, choć Hexe już domyśliła się że to tak naprawdę tylko jej ciało, ktoś inny w nim teraz przebywał, tak jak w Cruzine.

“Jej zapach może znikać gdy się przemienia.”

Przebywająca w Faith, unosiła wargi, poruszając językiem i co chwilę otwierając pysk, jakby było jej bardzo niewygodnie w tym skradzionym ciele.

– Idź z nią. – Obcy spojrzał na Hexe. Podniosła się.

Przebiła jego klatkę piersiową promieniem, aż po sam zad, upadł z szokiem wypisanym na pysku, łapiąc urwane w połowie, ostatnie, charczące oddechy. Krew wylała się z jego ciała na ziemię, docierając aż do kopyt Faith. Hexe zwróciła świecący róg w stronę będącej w Cruzinie. Obca wpatrywała się w nią szeroko otwartymi oczami.

– Powiedz mi, samej Śmierci, co zrobiliście i po co?

“Nie zabijesz jej. Nie miałaby dokąd wrócić.”

– To tylko ciało. – Hexe raniła ją w bok, kolejnym promieniem. Obca krzyknęła niemo, przyciskając ogon do krwawiącej rany.

“Kettui kazała…” Wycofała się na korytarz.

– Jak? – Z tego co było jej wiadomo Blakie pochłonęła Kettui i ta nie powinna istnieć.

“Telepatycznie, wszystko pamięta, mieliśmy plan, wszystkich was podmienić i sprawić że Arnee uwierzy że jej nienawidzicie, Kettui chce jej moce. Kryształ na nią nie zadziałał, pewnie dlatego że Blakie w niej jest. Żaden. Próbowaliśmy wielokrotnie.”

– Uśpij ją. – Hexe wskazała jej ogonem na będącą w Faith, zauważając że ogon Cruziny jest cały w usypiającym pyle. Obca przytknęła go do chrap Faith.

– A teraz zabierz mnie do Arnee.

Wyszła, a Hexe podążyła za nią, wybiegła jej na zewnątrz. Wprost przed tłum obcych jednorożców, wśród nich widziała też resztę, która przejęła ciała jej członków stada.

“Klątwa jest sobą!”

Zanim z ich rogów uwolniła się magia, trafiła w nich szerokim, świetlnym promieniem, przepoławiając ich ciała. Już gdy ich zobaczyła wiedziała że ten kto pierwszy uderzy ten przetrwa. Obcy w Angusie, Rosicie i Postrachu ledwie uskoczyli z pola rażenia, wraz z kilkoma innymi jednorożcami, ci którzy rzucili się do ucieczki zostali przebici.

– Gdzie jest Arnee?! – krzyknęła Hexe.

Zabiła kilku kolejnych, w końcu jeden z nich poddał się.

– W swojej jaskini! – krzyknął desperacko.

Hexe wbiegła do środka, będąca w Cruzinie nie ruszyła się nawet gdy obok niej przebiegła, w szoku patrząc na rozczłonkowane ciała.

Arnee, z prętem wbitym głęboko w jej głowę leżała przy samej Irutt. Irutt spojrzała na Hexe, jej oczy były wyjątkowo puste.

– Co tu robisz?

Hexe doskoczyła do Arnee, wymierzając w stronę Irutt świecący róg, ogonem złapała za pręt.

Irutt uśmiechnęła się do niej złowrogo. Ogon Eepli zacisnął się wokół ciała Hexe, uniósł ją wysoko, pod samo sklepienie, gdy Eepli wynurzyła się na powierzchnię.

– To zabawne że ty jedna myślałaś że wszystkich uratujesz. Taki żałosny odpadek, którym jesteś – powiedziała Irutt. Hexe próbowała złapać oddech, Eepli zaczęła ją miażdżyć. Jej róg świecił i gdy Hexe biła w nią nogami, przenikały przez jej ciało.

– Zarazisz… – wykaszlała Hexe.

– Nie martw się, mam wszystko pod kontrolą – Irutt chodziła wokół nich: – Co za niespodzianka że na ciebie też nie działają kryształy. Szkoda, chyba będziesz musiała popływać sobie w lawie, tam gdzie od początku było twoje miejsce.

Hexe trafiła promieniem w głowę Eepli, na tyle słabo by tylko ją ogłuszyć. Eepli przewróciła się z hukiem, Hexe wyrywła się z jej ogona. Na pysku Irutt malował się szok, nie zdążyła się przemienić, a Hexe posłała w jej kierunku małą eksplozje światła, na tyle słabą by nie uszkodzić skóry, ani rogu, w który trafiła.

– Sądziłaś że klątwy można pozbyć się tak łatwo? – Trafiła go znów światłem, reagując na kolejną próbę przemiany, posyłając Irutt na ziemię.

– Czym ty jesteś? Feniksem? Nie powinnaś móc jej trafić, używała magii!

– Jestem klątwą. – Ogłuszyła ją podobnie jak Eepli.

Wyrwała pręt z głowy Arnee.

~*~

[Linnir]

Ocknęłam się w klatce, niósł ją jeden z jednorożców.

– Nie! – Rzuciłam się do przodu odkrywając że mam skrzydła i ptasie nogi, złapałam nimi za pręty szarpiąc je. Próbowałam przegryźć je dziobem. Nieśli jeszcze więcej ptaków. Przepiórkę, która ćwierkała do nich zaciekle, obijając skrzydłami o pręty, kruka, który siedział napuszony z całkowicie zrezygnowanym spojrzeniem, łabędzia z głową między prętami, rozglądającego się i drżącego, puchacza, patrzącego prosto na mnie; reszta, gołąb, zimorodek, pliszka, biała czapla i wróbel wciąż spali.

“Arnee?” spróbowałam, ale córka nie dawała mi żadnej odpowiedzi.

Jednorożec zbliżył do mnie głowę.

– To koniec, Linnir, przegraliście.

– Dlaczego to robicie?! Kettui już nie żyję!

– Nie żyję, mówisz?

Pliszka obok przebudziła się, w panice próbując latać w zbyt ciasnej klatce, wpadała na jej ściany.

– Zrobisz sobie krzywdę! Przestań! – Próbowałam sięgnąć do niej nogą.

Zatrzymała się na środku klatki, ćwierkając do mnie.

– Jestem ciekaw, rozumiesz co mówi? – zapytał jednorożec.

– Wypuście nas! – krzyknęłam.

– Wypuścimy, Kettui przygotowała dla was piękne nowe domy, jak już stracicie rozum będziecie ją uwielbiać, z wyjątkiem ciebie, ty będziesz na to wszystko patrzeć. Chyba że tym razem jednak oszalejesz.

– Co z tego macie że ją słuchacie? Po co to wszystko?

– Dla władzy, poza tym każdy ma już dość feniksów, przy Kettui przynajmniej mamy zapewnioną przyszłość.

– Ona jest szalona, jeszcze zniszczy was wszystkich.

– Cóż, jak dotąd była dla nas dość dobra. Zresztą mamy wiele wspólnych zainteresowań.

– Co zrobiliście z resztą?

Uśmiechnął się szyderczo w odpowiedzi.

~*~

[Hexe]

“Mozzran, gdziekolwiek jesteś nie daj im się znaleźć” przekazała jej Hexe, bez gwarancji że odbierze jej wiadomość: “Kryształ na mnie nie zadziałał, całą resztę podmienili.”

“Umrę…” odpowiedziała Mozzran.

“Nie umrzesz, musimy czekać aż Arnee się ocknie, wszystko wróci do normy, uwolniłam ją. Kettui próbowała zmusić ją do oddania mocy Blakie.”

“Otrułam się…”

“Mozzran…” Zabrakło jej słów, z frustracji uderzyła racicą w ziemię, był to pierwszy raz kiedy rozmawiały: “Gdzie jesteś?” – Wzięła Arnee na grzbiet.

“Chcę zobaczyć Linnir… Proszę…”

“Pokaż mi gdzie jesteś, będziesz musiała zadowolić się mną.”

Pobiegła jak tylko Mozzran wskazała jej drogę, mając z tyłu głowy że to może być pułapka. Na miejscu nie zastała Mozzran, rozglądała się wokół z świecącym rogiem, trzymając mocno ogonem nieprzytomną Arnee. Poszła dalej, przed siebie, w końcu trafiając na Mozzran, ukrytą w gęstych krzakach.

“Nie rób mi krzywdy…” Mozzran leżała nieruchomo, z zamkniętymi oczami i płytkim oddechem. “Nie chciałam go zabić…”

“Nie wiem o kim mówisz”

Nagle Hexe zobaczyła przed sobą kilka umierających jednorożców, leżących w półokręgu przy trujących krzewach, a w kolejnej chwili widziała jak czarny ogon wręcza im po kawałku czarnego, brudzącego czernią kamienia, tak jakby sama to robiła.

– Węgiel zneutralizuje trucizne. – powiedział obcy głos, należał do ogiera, to nie mogła być ona: – Musicie go zjeść, pospieszcie się.

– Nic z tego klątwo, to ty to na nas sprowadziłeś! – krzyknął jeden z konający.

To wspomnienie innej klątwy.

– Liście którymi się najedliście były trujące…

– Tam jest! Musimy go zabić! – Przybiegły inne jednorożce.

Wspomnienie urwało się gwałtownie, a Hexe poczuła ostry ból w boku. Wracając do rzeczywistości zauważyła kilka kawałków węgla pogrzebanych w ziemi wokół pnia młodego drzewa. Złapała jeden z nich zupełnie nie osłoniętym ogonem, pilnujac by Arnee nie zleciała z jej grzbietu.

“Musisz to zjeść, jest okropne w smaku, ale to jedyne co może cię teraz uratować.”

Mozzran otworzyła nieznacznie oczy, Hexe z wahaniem podsunęła węgiel tuż przed jej chrapy.

“Zneutralizuje trucizne, musisz potem dużo pić.” Wiedza sama napływała do jej umysłu.

Mozzran spojrzała na nią, przyćmionymi bólem oczami.

“Umierasz i tak, czy nie warto spróbować mi zaufać?”

“Nie chcę by bolało bardziej…

“Pospiesz się” Hexe podeszła bliżej, przyglądając się swojemu ciału, na razie nie krwawiła. Mozzran złapała w zęby kamień, wpatrując się w Hexe z łzami w oczach.

– No dalej – powiedziała do niej: – Chcesz jeszcze zobaczyć rodzinę, prawda? Czy wolisz by znaleźli cię martwą?

“Oni… Zabrali ich…”

– Wrócą, gwarantuje ci to. Jedz.

Przegryzła kawałek, z grymasem na pysku, z trudem połknęła lekarstwo.

– Cały – podkreśliła Hexe.

– Nie, proszę… – jęknęła Mozzran.

– Umrzesz jeśli go nie zjesz, rozumiesz?! – Gdyby mogła sama wepchnęła by jej go do pyska i przydusiła trochę by go połknęła.

Mozzran kasłała, czerń spieniła jej się na pysku, końcem końców połknęła cały węgiel. Hexe zmusiła ją do wstania, podpierając ją z boku. Była tak słaba że praktycznie ją ciągnęła. Aż do pobliskiego strumienia. Ukryły się w krzakach. Arnee zsunęła się z niej, złapała ją ogonem.

– Pij, szybko.

– Nie chcę już… – wymamrotała cicho Mozzran: – Niedobrze mi…

– Pij!

Przestraszyła się na tyle że wzięła parę łyków. Po czym Hexe pozwoliła jej się położyć.

– Mama… – Mozzran przysypiała: – Mamo…

Hexe ułożyła się na przeciwko niej, chowając przednie nogi pod sobą, Arnee położyła przy swoim boku. Wokół panowała cisza, a wiatr rozwiewał włosy zaplątując je w stukające na wietrze gałęzie.

– Tirre… – jęknęła Mozzran: – Nie… Proszę nie!

– To tylko zły sen – powiedziała do niej Hexe, Mozzran majaczyła dalej. Głowa Arnee powoli się odbudowywała.

“Oddaj mi Arnee odmieńcu” przemówiła do niej Kettui, jej głos był obcy, nie przypominał głosu nikogo ze stada, w tym głosu Sashy, którą Hexe osobiście podejrzewała o bycie Kettui. “Mam wszystkich na których ci zależy, byłoby szkoda ich teraz zabić, są tak różnorodnie upierzeni…”

“Zrób to.”

“Myślisz że blefuje?”

“Poświęciłam zbyt wiele byś zniszczyła ten świat, mogę poświęcić też ich.”

“Ach tak? Od kogo chcesz zacząć? Może od Irutt?”

Hexe odrzuciła jej kolejne telepatyczne wiadomości, czując jak próbuje wedrzeć się do jej umysłu.

Arnee otworzyła oczy.

– Mozz! – Od razu znalazła się przy Mozzran, opierając racice na jej łopatce, trącała ją nią, po chwili oparła też drugą.

– Kettui podmieniła wszystkich, oprócz naszej trójki – powiedziała Hexe.

– Mamusia…? – Arnee obejrzała się na nią zrozpaczona: – Wymazałam jej wspomnienia, to nie możliwe…

– To była cały czas Sasha?

– Nie mogłaby!

– Skontaktowała się ze swoimi podwładnymi, telepatycznie. Nie wymazałaś jej żadnych wspomnień. Co jest z tobą nie tak, źrebaku?

Arnee spuściła wzrok, wpatrywała się przez chwilę w ziemię, zaśmiała się nerwowo, przytykając ogon do pyska.

– No przecież… – mruknęła, jej ton balansował między rozbawieniem a rozpaczą: – Noor też nie wymazałam wspomnień.

– Noor? A dlaczego…?

– Nie ważne!

– Zamierzasz to tak zostawić?

– Nie! Powstrzymam mamusie… Bo nic jej nie zrobiłaś? – Popatrzyła na Hexe z opadniętymi uszami.

– Zabiłam dziś mnóstwo osób, zginęli z twojej winy Arnee.

– Nie moich przyjaciół! – Źrenice Arnee się zwięziły, a uszy jeszcze bardziej opadły.

– Zabiliby mnie, gdybym nie trafiła w nich pierwsza. Przed chwilą twoja “mamusia” groziła mi że zabije Irutt i całą resztę jeśli jej cię nie oddam.

– Nie! – Arnee poleciała już. Mozzran spojrzała na Hexe do połowy otwartymi oczami, jej wargi drgnęły nieznacznie, a łzy wypłynęły z oczu.

– Za chwilę odzyskasz swoje mamy – stwierdziła Hexe, nie wiedząc tak naprawdę czy mówi jej prawdę i czy Mozzran przeżyje, ale lepiej, jeśli to miał być jej koniec, by odchodziła w spokoju.

Czym ty jesteś? Feniksem?

Hexe spojrzała na swoje przednie nogi, oglądając własne racice. A co z resztą klątw? Czy one wszystkie są feniksami? Czy ich magia jest po prostu silniejsza od magii innych jednorożców? To miałoby więcej sensu niż to co myślała Kettui. Zwłaszcza że klątwy miały przecież unicestwić wszystkie jednorożce, a może i całe życie na Ziemi.

~*~

[Linnir]

– Mozzran?

Ptaki kręciły głowami, oprócz przepiórki, ćwierkała z całych sił za odchodzącymi jednorożcami, zostawili nas w tych ciasnych klatkach, stawiając je jedna na drugą, w jednej z grot, w kryjówce Kettui.

– Zaskoczyli nas… – odezwała się samica kruka.

Wszyscy próbowali mówić, ale dotąd tylko naszej dwójce się udało. Inni zagłuszali nas różnymi ptasimi odgłosami.

– Poszłyśmy daleko za granice, popływać – dodała: – Kiedy się wynurzyłam już złapali Cruzine, a potem mnie. Byłyśmy zbyt pewne i mało ostrożne.

– Celeste?

– Tak. Przepraszam.

– Nie przepraszaj, miałyście do tego prawo. Nie da się być cały czas czujnym. Powinnam była być bardziej podejrzliwa wobec Arnee. Powinnam być bardziej stanowcza i nie pozwolić Sashy z nami zamieszkać…

Celeste zerknęła na łabędzia, który na nas patrzył i jako jedyny nie wydawał żadnych dźwięków.

– Cruzina? – spytałam.

– Tak – odpowiedziała Celeste: – Byłyśmy pierwsze.

– Słyszałem jak ktoś z nią rozmawia – powiedział jeden z jednorożców, wchodząc do środka z towarzyszem – jednorożcem niosącym wcześniej moją klatkę.

– Myślałem że tylko papugi naśladują mowę innych gatunków.

– Mówię co słyszałem.

Przyglądali się nam. Wszyscy ucichliśmy, jedynie przepiórka uderzała sobą o klatkę, próbując ją strącić.

– Który to? – Podszedł bliżej. Celeste patrzyła na niego, nie otwierając dzioba: – Nie jesteście zbyt rozmowni.

– Dziwisz się? – zapytałam.

– Ciekawe czy zdolność mówienia pozwala nie zwariować czy raczej nie ma na to wpływu?

– Ja się zastanawiam dlaczego Kettui musi tak wszystko komplikować? – powiedział pierwszy z jednorożców.

– Ptaki przecież łatwiej upilnować niż jednorożce.

– Równie dobrze mogli być rybami, albo jednym gatunkiem ptaków, jak ten wróbel, zupełnie bezproblemowy, ogon mnie boli od taszczenia tego łabędzia.

– Nie marudź, nie niosłeś go sam i nie skakał po całej klatce tak jak ona. – Wymierzył we mnie krzywe spojrzenie: – Chodźmy coś zjeść. – Wyszedł.

– Z karmieniem ich też będzie problem. – Drugi poszedł za nim.

– Może mama miała rację i powinniśmy byli ich zabić – skomentowała cicho Celeste.

– Ivette tylko myślała jak dopaść Blakie – zauważyłam.

– Nadal stanęłabyś w ich obronie?

– Rozpoznajesz pozostałych? – Popatrzyłam na ptaki, pliszka obok mnie przymykała jedno z oczu i nieco przechylała głowę: – Rosita?

Skinęła głową. Czapla krzyczała regularnie, nisko przysiadając na dnie klatki.

– Faith?

Nie odpowiedziała, ale spojrzała na mnie zlękniona.

– Ivette? – Spojrzałam na wciąż szalejącą przepiórkę.

– Mamę chyba zostawili, jej nie dałoby się zamienić ciałami – powiedziała Celeste: – Nie budzi się…

– Pedro?

Wróbel ćwierknął głośniej, zdradzając w swoim głosie oburzenie.

– Wybacz…

Gołąb wydał z siebie dźwięk podobny do śmiechu.

– Postrach?

Przytaknął.

Wróbel pokręcił głową, spojrzał na pliszkę. Puchacz patrzył na mnie nieco przygnębionym wzrokiem, a zimorodek podleciał do góry, zaczepiając się niewielkimi szponami o pręty.

– Noor?

Skinął głową.

– I Angus – Odwróciłam się do puchacza, skinął głową, na moment zamykając oczy.

– Linnir, te klatki otwierają się od góry – powiedziała Celeste, uderzając kruczym dziobem o zamknięcie, owijał się na nim cienki łańcuch scalony prawdopodobnie czyjąś magią lub mocą.

Machnęłam skrzydłami, rzucając się szponami na górę klatki, upadłam na grzbiet, a ona ani trochę drgnęła.

– Hexe? – zwróciłam się do przepiórki, usadowiła się w kącie klatki, omiotła mnie wrogim spojrzeniem, była cała poobijana, aż do krwi: – To ty?

~*~

[Arnee]

– Mamusiu! – Arnee wróciła do ich domu, na korytarzu zobaczyła jednorożca z rogiem wbitym głęboko w brzuch Irutt, na ziemi leżał zielony kryształ, zarówno Irutt jak i obca była ranna. Wyciągnęła róg z brzucha Irutt, pozwalając opaść jej na ziemię.

– Arnuś. – Uśmiechnęła się do Arnee.

Mała znalazła się w mgnieniu oka przy swojej rannej mamie.

– Mamusiu! – Oparła o nią przednie racice, mając zbyt mało mocy by zasklepić jej ranę. Mogła jedynie połączyć skórę lekko ją stapiając.

– Arnee… – wyszeptała Irutt, otaczając ją ogonem i delikatnie opierając go o nią.

– To nie moja wina, ostrzegałam Hexe, ale ona nie chciała słuchać. – Kettui okrążyła je w ciele obcego jednorożca: – I tak mamusia była wyrozumiała, Arnuś, tylko ją otruła. Mogę dać ci antidotum w zamian za twoje moce.

Arnee skoczyła na równe nogi.

– A, a, tylko zbliż się by mnie dotknąć, a Eepli straci głowę. – Ostrzegła Kettui, odsuwając się: – Wątpię byś przebiła się na czas przez tyle warstw ziemi. To jak będzie? – Przesunęła do niej ogonem pomarańczowy kryształ: – Umieść tu grzecznie moce Blakie i mi podaj.

– Ale to tak nie działa, muszę cię dotknąć.

– Nie jestem głupia, robaczku.

– Trucizna na mnie nie zadziała – Irutt obróciła się na brzuch, z stęknięciem. Arnee podparła mamę z boku: – W jednym z cyklów otruto moich bliskich i ja też miałam kontakt z tą trucizną, a mimo to nic mi nie było.

– Oj, nie wiadomo czy teraz nic ci nie będzie.

– Żałuje że cię nie zabiłam, mogłam to przewidzieć…

– Zamknij się! – Kettui uniosła ogon, jakby chciała ją uderzyć, po chwili ukryła go za sobą: – Arnee, oddaj mi moce albo Eepli zginie!

– Gotowe – oznajmiła Arnee.

– Co jest gotowe?

– Odcięłam cię od telepatiii innych – odpowiedziała z ekscytacją Arnee: – Zamieniłaś resztę ciałami z ptakami, doskonały pomysł! – Podeszła do Kettui: – W ten sposób będziesz mogła się zmienić!

– Nie. Odejdź ode mnie! – Kettui zaczęła się cofać.

– Dlaczego mamusiu? W końcu wszystkich polubisz, wystarczy że będziemy się dobrze tobą opiekować.

– Oszalałaś!

– Przecież chciałaś zrobić im to samo, mamusiu, musisz dostać karę. To dla twojego dobra. – Arnee wylądowała przy jej przednich nogach dotykając ich ogonem. Kettui osunęła się na ziemię, a Arnee oparła się na jej szyi, wtulając się w jej głowę.

– Zawsze będę cię kochać, mamusiu – szepnęła jej na ucho.

[Mozzran]

Mozzran obudziła się w swojej grocie, pierwsze co widząc to sierść Irutt pobrudzoną krwią. Poderwała głowę, nie mając siły unieść reszty ciała.

– Już po wszystkim – powiedziała Irutt, pomimo tych słów wyglądała na załamaną: – Hexe nas ocaliła.

Mozzran położyła z powrotem głowę, zwracając ją w stronę ściany.

– Musisz znów go zjeść. – Irutt podsunęła jej ogonem kawałek węgla, Mozzran zacisnęła wargi, umykając pyskiem bliżej swojej klatki piersiowej.

– Jedna bryłka nie wystarczy, Mozzran. Musisz przyjmować go co kilka godzin.

Mozzran odwróciła się grzbietem do Irutt, zaraz czując na nim dotyk jej ogona. Otworzyła szeroko oczy.

– Przestań! – krzyknęła rozpaczliwie, jej mało widoczne źrenice przysłoniły dodatkowo łzy: – Weź sobie moje ciało i magię i zabij mnie w końcu!

– To ja, córeczko, nie zdołali znów wyrwać mnie z mojego ciała, kontrolowali mnie zielonym kryształem, tak jak Eepli, ale już ich tu nie ma… Wszystko będzie dobrze.

Naprawdę myślą że jak usłyszy to milion razy to w końcu w to uwierzy?

– Nie! Wcale nie jest dobrze! Nigdy nie jest dobrze, tylko przez chwilę, w przerwach między kolejnymi tragediami!

Irutt przysunęła się do niej, obejmując ją bez słowa, Mozzran zaszlochała, nacisnęła na bok Irutt ogonem, ale nie miała dość sił by ją od siebie odsunąć.

– Ty nie jesteś moją mamą…

– Jestem – jej głos prawie się załamał, zachowywała się tak prawdziwie, ale Mozzran nie zamierzała dać się nabrać: – Wszyscy już wracają do swoich ciał. Wkrótce zobaczysz Linnir…

– Mozzran – Przyszła Eepli. Mozzran wyrwała się Irutt tylko po to by zaraz spróbować nabić się na jej róg, Irutt złapała ją w ostatniej chwili, czubek jej rogu już zanurzył się w spodzie pyska Mozzran i parę kropli jej krwi spadło na grzbiet nosa jej matki. Eepli złapała siostrę w ogon.

– Nie! Nie! Zostaw mnie! – Mozzran miotała nogami i ogonem w powietrzu.

– Eepli puść ją.

Eepli jedynie spuściła głowę, przytrzymując w powietrzu Mozzran, dopóki ta nie przemieniła się w ogień, natychmiast wylądowała na ziemi, Eepli syknęła z bólu, chroniąc się przed gorszymi poparzeniami własną magią. Jej ogon przechodził przez Mozzran nie mogąc już jej złapać.

– Jak masz nam uwierzyć że my to my? Jak mamy ci to udowodnić? – zapytała Irutt przez łzy. Magia Mozzran nagle osłabła, z brzucha osunęła się na swój bok. Irutt znalazła się przy niej.

– Musisz wziąć kolejną dawkę leku…

– Proszę…

– Będziemy musiały podać ci go na siłę, nie pozwolę ci umrzeć tak jak Arnebowi – Irutt objęła ją ogonem. Mozzran poderwała niespokojnie głowę, niemalże, gdy znów zasłabła, uderzając nią o ziemię.

– To nie twoja wina.

– Przecież… Ja go…

– Nie winię cię za to, tylko Kettui. Proszę, weź go. – Irutt znów podsunęła jej kawałek czarnego, brudzącego kamienia.

– Nienawidzę cię – powiedziała desperacko, te dwa słowa z łatwością zraniłyby prawdziwą Irutt.

– D-dobrze… – wydusiła, roniąc gwałtownie łzy: – Ale musisz go wziąć… – Przetarła je ogonem.

– I go też nienawidzę, zrobiłabym to znowu, nawet jakbym nie musiała. – Spojrzała na nią tak jakby to było prawdą. Zaszokowane spojrzenie mamy wydawało się prawdziwe, ale Mozzran wciąż trudno było uwierzyć. Przymknęła oczy gdy ogon mamy znalazł się znów blisko. Irutt oparła go na jej łopatce, próbowała coś powiedzieć, ale nie mogła nagle wydusić ani słowa.

“Weź lekarstwo” przekazała za pomocą magii, wyglądając na zrozpaczoną.

Mozzran zdusiła w sobie szloch, to był jedyny sposób jaki przyszedł jej do głowy, by miała jakikolwiek dowód, ale czy Kettui nie zna już jej zagrań? W przeszłości testowała tak już obie mamy i to nie raz. A może Irutt wiedziałaby że kłamała? A Kettui teraz…

Mama spojrzała na Eepli. Mozzran złapała kawałek węgla w zęby, już wolała sama zjeść go na siłę niż gdyby ktoś miał jej go wciskać do gardła.

[Hexe]

Arnee wróciła z całym stadem ptaków różnych gatunków. Po czym po prostu zostawiła wszystko do ogarnięcia Hexe. Ta od razu wycelowała róg w stronę podmienionych.

– Ruszać się.

“To gorsze od śmierci.” stwierdziła będąca w Cruzinie “Stracimy wszystkie wspomnienia, naszą osobowość, możliwość logicznego myślenia…”

Ptaki przysłuchiwały się jej. Hexe zauważyła że jedno z nich zniknęło, przeliczyła ich parokrotnie, ale ich liczba się nie zgadzała.

– Znajdę wasze rodziny i je powybijam! Chcecie tego? – Na razie musiała zająć się resztą.

– To przemiana permanentna… – wydukała będąca w Noor.

– Nie obchodzi mnie to. Nie mam dla was żadnej litości.

– Nie mieliśmy wyboru! – krzyknął będący w Postrachu: – Grozili nam, tak jak ty teraz nam grozisz. Nasze rodziny zginą tak czy tak, albo ty, albo oni ich zabiją.

– Jeśli mówisz prawdę to zastanowimy się co zrobić z wami dalej, może i wam pomóc, ale musicie współpracować. Czy to jasne?!

Kilkoro z nich pokiwało głowami.

– Więc zwróćcie im ich ciała.

Pierwszy ruszył właśnie będący w Postrachu, zaraz za nim szła już po kolei cała reszta. Ptaki podlatywały do nich, siadając na ich grzbietach, bądź dając się dotknąć pyskiem już w powietrzu. Będąca w Rosicie złapała za róg Hexe, gdy ta tylko przeniosła wzrok na innych.

– Puść mnie! – Hexe czuła że wciąż może używać magii, ale to oznaczałoby że ciało Rosity stanie jej na drodzę, że uszkodzi jej głowę: – Bo cię zabiję, wcale nie blokujesz mi magii.

Kilka ptaków atakowało zażarcie głowę Rosity, a kilka innych zaczęło z nimi walczyć. Zacisnęła oczy jeszcze mocniej wbijając zęby w róg Hexe. Gdy podmienieni ruszyli na Hexe, ta nie miała już wyboru. Szarpnęła się do tyłu, nieskutecznie.

– Uciekać! – krzyknęła, tuż przed tym gdy promień przebił się przez głowę Rosity, posyłając jej kawałki na ziemię. Zwróciła od razu róg w stronę podmienionych. Zatrzymali się raptownie, wycofali. Szczątki Rosity spadały z jej głowy.

“Arnee!!!” zawołała telepatycznie, pełna gniewu. Od razu powinna zmusić ją by się tym zajęła, to ona w końcu doprowadziła do całego tego bałaganu.

[Irutt]

Spora niebiesko-czerwona papuga wylądowała na moim grzbiecie, po samym jej spojrzeniu poznałam że to Linnir, wtuliłam do niej głowę.

– Musiałam najpierw was zobaczyć… – przyznała. Mozzran spała.

– Mozzran naprawdę nienawidziła Arneba? – zapytałam słabym głosem.

– Tak ci powiedziała? Nie miała tego na myśli. Próbowała tylko cię przetestować.

Linnir opowiedziała mi raz jak Mozzran naraziła ją na atak kłyk i jak czasami mówiła różne prowokujące słowa: – Upewnia się że jest bezpieczna – Oparła głowę na mojej szyi, hacząc dziobem grzywę.

– Lepiej bym nie wiedziała, teraz moje reakcje nie będą naturalne…

– Nie wiem czy to najlepszy sposób na radzenie sobie, wolałabym nauczyć ją czegoś innego…

– Mamusie, Hexe jest na mnie wściekła, chyba się coś stało… – powiedziała Arnee, zadzierając łebek, leżała w moich przednich nogach.

– Chodźmy tam – Linnir wzniosła się w powietrze: – Zostań przy niej.

Arnee już pomknęła na miejsce.

– Nie zamierzałam zostawić jej tu samej, próbowała się zabić, dwa razy…

Nim Linnir odleciała, posłała mi jeszcze jedno zaniepokojone spojrzenie.

[Pedro]

Znalazłem się przy jej ciele, nie miała już głowy.... Wszędzie leżały jej strzępki. Na moim nosie wylądował szary ptak.

– Ros…?

Pokiwała łebkiem. Przynajmniej… Przynajmniej żyła.

Coś wymyślimy, mamy po swojej stronie feniksa, są pomarańczowe kryształy. Do cholery! Kogo ty oszukujesz? To przemiana permanentna… Sam słyszałeś że Irutt nie dali rady podmienić, bo już jeden kryształ wciąż pływał w jej żyłach.

– Obiecuję wam że zniszczę jej rodzinę – groziła im Hexe.

– Skąd wiesz kim byliśmy? Nie wiesz tego – stwierdziła Faith, sam już się gubiłem w tym kto jest kim, ale to na pewno nie była prawdziwa Faith.

– Co za problem zobaczyć wasze wspomnienia?

– Musiałabyś dotknąć nas, a na to nie ma szans.

– Tak myślisz?

Pliszka zamachała skrzydłami, wzbiła się do lotu ciągnąc mnie za grzywę, w stronę jaskini, w jej wejściu stał nasz mały synek. Pobiegłem do niego, nawet nie zauważył, w tak wielkim był szoku. I wtedy zdałem sobie sprawę że widział to wszystko.

– Mama tu jest. – Przytuliłem go do siebie, a Rosita wylądowała na jego grzbiecie, wtulając się w jego jeszcze krótką grzywę: – Jest tym małym szarym ptaszkiem, na twoim grzbiecie. – Bądź silny Pedro, nie może ci się załamywać głos, co prawie się stało, musisz zadbać o tego malucha.

– Cześć… – Arnee wróciła. Niby nas uratowała, ale teraz zwątpiłem w jej dobre intencje. Przez jej szalony uśmiech, zapłakane oczy i już nie tyle sina co czarna skóra pod nimi. Zasłoniła swój pysk ogonem. Noor i Postrach popatrzyli po sobie spłoszeni.

– Arnee, cześć – odpowiedziała jej Faith: – Musisz nam pomóc, przyjaźnimy się, czy nie? Wiem że rodzina jest ważna, ale tylko my akceptujemy cię w pełni.

– Zajmij się nimi. – Hexe niemal na nią krzyknęła: – Chyba nie wierzysz w ich manipulacje?

Po chwili przyleciała też papuga.

– Co się stało? – spytała, gwałtownie lądując na ziemi.

– Jedno z podmienionych się zbuntowało – odpowiedziała Hexe.

– Arnee, wiesz że nigdy nie wydostaniemy się z tych ptasich ciał? – ciągnęła Faith.

– Wiem… – odpowiedziała Arnee.

Hexe wycelowała w nią róg.

– Co robisz? – spytała jej Linnir.

– To na wypadek gdyby próbowała nas zdradzić.

– Nie ważne jak jesteś silna, z feniksem nie wygrasz – skomentowałem: – Zrobi co chce.

– Dlaczego tak źle o mnie myślicie? – spytała smutnym głosem Arnee, gdybym jej nie widział, nie znał i słyszał tylko ten głos to pomyślałbym że należy do bezbronnego źrebaka. Opadły jej uszy.

– My cię lubimy! Zawsze lubiliśmy – dodała Faith.

– Arnee, to trudne, ale wiesz co musisz zrobić, prawda? – Linnir wylądowała na jej grzbiecie.

– Wiem, mamusiu…

Zabrałem stąd syna, dość już widział i wciąż jego wzrok, choć już zasłoniołem mu widok był skierowany tam gdzie leżały zmasakrowane zwłoki. Gdy szliśmy korytarzem dostrzegłem Irutt, wyglądała ze swojej groty.

– Nic mu nie jest? – zapytała.

– Szkoda gadać.

– Co się stało?

– Sama zobacz.

– Nie mogę, Mozzran mnie potrzebuje.

– Nie chcę o tym mówić, inni ci powiedzą – wszedłem już do naszej groty.

– Pedro – zawołała.

Zawróciłem na moment. Mały położył się z Rositą na grzbiecie, wciąż z szeroko otwartymi oczami.

– Opiekowałam się nim, jak tylko trochę się uspokoiło – powiedziała Irutt.

– A teraz co? Pozwoliłaś mu wyjść? – niemal krzyknąłem, po co mi to mówi? By mnie rozłościć?

– Musiałam zostać z Mozzran.

– A kto zajmował się nim wcześniej? Był sam?

– Tak… Niestety. Gdzie Rosita?

– Wybacz, ale naprawdę nie chcę o tym mówić. – Wszedłem już do siebie. Na zewnątrz dało się słyszeć krzyki, chyba Arnee ich torturowała, oby ich.

[Linnir]

Znów czułam ból w kręgosłupie, ale przynajmniej mogłam znów chodzić, tak jak dotąd obca w moim ciele. Arnee otoczyła ich wszystkich płomieniami, wnikały do ich ciała, potem pozostali z nas mieli po prostu polecieć po swoje ciała, teraz wystarczyło że my ich dotykaliśmy. Po wszystkim ptaki zgromadziły się w jednym miejscu. Arnee podeszła do mnie zapłakana, objęłam ją, nie dając po sobie poznać że mnie boli. Zamknęłam na chwilę oczy. Coś błysnęło. Tam gdzie przed chwilą gromadziły się ptaki, teraz leżały ich kawałki ciał.

– Nie!!! – krzyknęła zawodząco Arnee, przytrzymałam ją gdy ruszyła w stronę szczątek.

– Dlaczego to zrobiłaś? – Spojrzałam na Hexe z położonymi uszami.

– Nie chcę by wam ktokolwiek zagrażał, czasem nie warto być litościwym. I nie będę bała się Arnee tak jak ty, jeśli mnie zabije to trudno. Mogłam zginąć już lata temu, gdyby moja matka zachowała się właściwie.

Arnee zapłakała, wtulając się we mnie mocno.

– Nie boję się jej.

– Myślałam że to jest powód dla którego ich wszystkich naraziłaś.

Nie odezwałam się ani słowem, jedynie patrzyłam na nią. Nie chciałam przyznać przed Arnee, że tak naprawdę obawiałam się jak wykorzysta moce Blakie. Musi choć trochę nas szanować, inaczej dlaczego miałaby słuchać? Choć jeśli zajrzała do moich wspomnień te starania są daremne.

– Nie byłabym tak pobłażliwa.

– Nie chciałam ranić córki… Ale więcej nie popełnie takiego błędu. Arnee, musisz to zrozumieć.

– Mamusiu, teraz już na pewno wam nie zagrozi, może nadal z nami mieszkać.

– Arnee…

– Będzie z nami mieszkać.

– Nie, Arnee.

– Ale zmieniłam ją w sępa i upewniłam się wiele razy że już nie może używać telepatii, mamusiu kiedy oszaleje polubi nas.

– Skrzywdziła twoje rodzeństwo, spójrz do jakiej tragedii doszło.

– Nie mogę jej porzucić, zobaczysz że się zmieni. A… A Rositę, mogę wyciągnąć jej duszę i umieścić w innym ciele.

– W ciele należącym już do kogoś innego? – zapytała Hexe.

– No… Nie da się inaczej, nie mam tyle mocy by zrobić takie od zera.

– Arnee… – Rosita przecież i tak nigdy się na to nie zgodzi.