|| Barwa ognia ||

[Hexe]

Czarna feniks spojrzała na nią, tak jakby ocknęła się z naprawdę długiego snu. Po grzbiecie Hexe przeszły dreszcze, wokół panowała złowroga cisza. 

Ona wyczuła we mnie swoją cząstkę, zorientowała się Hexe. To ona użyła mojej magii by zabić Blakie. 

Arnee ocknęła się gwałtownie, wskoczyła na grzbiet czarnej feniks. Choć feniks nie krzyczała jej pysk wykrzywił się z bólu, otworzyła go szeroko. Hexe niemalże czuła jej cierpienie i czuła jakby były rodziną.

– Arnee! Nie krzywdź jej! – krzyknęła, jej róg zaświecił. I choć nic jeszcze nie zrobiła las oblał się rażącym światłem. Niebo przepełnił ogień, Hexe poczuła bijącą od niego potęgę. Ivette wylądowała niedaleko nich, dosłownie wbijając się w ziemię, z tak dużą prędkością spadła. Czarna feniks leżała na boku, ściskała w szponach ziemię, oddychała z trudem i Hexe widziała że to pierwszy raz kiedy w ogóle oddycha. Patrzyła na nią z ogromnym cierpieniem w oczach.

 Arnee stała na czarnym jednorożcu, a jej róg świecił, płonął błękitnym ogniem i biegły do niego wstęgi światła, a oczy świeciły się na biało. Ona coś pochłania, pomyślała Hexe. Uderzyła swoją magią w obcego feniksa, żłobiąc promieniem dziurę w jego ciele zbudowanym ze złotych płomieni, musi dać czas Arnee by odzyskała siły. Feniks spuścił na nią kule ognia, Hexe przymknęła oczy, ale nie czuła bólu, a jego płomienie w zetknięciu z nią stały się czarne i znów rzucały na ziemię cień. Czuła jak więcej narośli przebija jej się przez skórę i pokrywa ciało, niczym zastygająca magma. 

Arnee dołączyła do niej, rozrywając złocistego feniksa kolejnym promieniem, jego własne płomienie zwróciły się przeciwko niemu, w jednej chwili zmieniając swoją barwę na czerń. Spalały go od środka, Arnee pochłonęła każdy jego jeszcze zbudowany ze złotych płomieni skrawek, lecąc od jednego do drugiego. Sypał się na nie popiół. Cały feniks się w niego zmienił i nie wyglądało na to że się odrodzi. 

[Irutt]

Otworzyłam oczy, było mi słabo, nie wstałam nawet na nogi. Skupiłam wzrok na rogu, czując jakby magia z niego ulatywała, odchodziła od niego smuga światła, coraz słabiej widoczna, aż w końcu zniknęła. Linnir leżała obok mnie i cała reszta stada, jakby ktoś wyssał z nas energię. 

– Linnir… – szepnęłam, trąciłam ją ogonem: – Linnir.

Uniosłam wzrok, sklepienie zniknęło i wiele warstw ziemi, które pokonaliśmy. Na brzegach głębokiej dziury przygasały szarawe płomienie i sypał się na dół pył. 

– Ała, moja głowa… – usłyszałam głos Forsycji, gdy wstawała, ziemia zarwała się pod jej tylną łapą. Chwyciła się skały pazurami, złapała równowagę machnięciem skrzydeł. Włożyła sobie łapami na grzbiet Kometę, San i Linnir, na chwilę zatrzymując na mnie wzrok.

– Leć, szybko – powiedziałam.

– Już. – Wzbiła się z nimi i gdy zostawiła ich na górze zawróciła po resztę, wzięła tym razem tylko mnie,: – Nie widzę nigdzie Eepli.

– Musi tu być.

– Może spadła gdy zerwała się ziemia, o tam… – Wskazała mi na dodatkową wyrwę w ziemi obok nas. Wychyliłam się z jej grzbietu, przytrzymując się ogonem, widziałam tam jedynie ciemność. 

– Musimy tam zejść.

– Za wąsko dla mnie. – Poleciała na górę. Całą powierzchnie coś podziurawiło tworząc wysepki, a wokół nich przepaście. Odstawiła mnie na jedną z takich wysepek, obok wciąż nieprzytomnej Linnir.

– Eepli może żyć. – Podniosłam się.

– Nie wiem, bo jeśli straciła przytomność…

– Znajdźmy ją, może być ranna. – Zakręciłam ogon: – Nie możemy od razu założyć że umarła.

Próbowałam użyć magii, ale już nawet jej nie czułam. Forsycja położyła czwórkę kolejnych osób na odrębnej wysepce, u nas by się już nie zmieścili.

– Pozwól mi tu skończyć.

– Jej magia pozwoliłaby jej przeżyć ten upadek.

– Dobrze, dobrze, spróbuję się przecisnąć, jakoś zejść, a jak zrobi się szerzej to użyje skrzydeł. – Poleciała po kolejne osoby.

– Pójdę z tobą – zawołałam.

– Ale po co? Nie możesz się przemienić w Beerha, a opatrunki sama mogę znaleźć. Będzie mi wystarczająco ciężko ją unieść.

[Eepli]

Woda skapywała do sporego podziemnego źródła z drobnych skalnych kolców, które wyrastły z ogromnego sklepienia. Ściany dzieliło od siebie tysiące kroków. Na skalistym brzegu leżała Eepli, cała przemoczona i drżąca z zimna, zbyt ociężała by się podnieść i zmęczona tak mocno że słyszała głosy podobne do Irutt, do Linnir, jej sióstr i reszty rodziny, przez co myślała że jest w domu, ale jak tylko otworzyła oczy zobaczyła same obce oblicza jednorożców.

– Popatrz tylko, to nadal żyje. 

– Jak to możliwe że przeżyło nawet Kettui?

Chciała zanurkować pod ziemię, ale nie mogła, nie czuła nawet swojej magii pomieszanej z mocą, a nawet gdyby została zablokowana powinna ją czuć, gdy dotknęła ogonem boku nie mogła zanurzyć go w ciele by wyjąć z siebie jedną z figurek. Leżały tuż obok, wszystkie porozbijane.

Na pyskach niektórych widniały złowrogie uśmieszki.

– Nie chcę kłopotów – odezwała się z mocno bijącymi sercami, unosząc głowę. Czuła lekkie kłucie w tym zranionym dawno temu sercu.

Jeden z nich ruszył na nią z rogiem, próbowała umknąć w bok, ale i tak ją drasnął, znalazła się przy trójce innych i odbiła w drugi bok, bojąc się ich, wszystkich czterokrotnie mniejszych od niej, ale było ich co najmniej dziesięciu. A jeszcze bardziej od nich bała się że kogoś skrzywdzi.

– Jesteś żałosna – skomentował jeden z nich: – To prawda co o tobie mówią.

Obróciła się, nie znalazła drogi ucieczki, za to poczuła bolesne dźgnięcia.

– Proszę, przestańcie. – Przycisnęła ogon do ran, otaczając się nim, nic już nie widziała przez łzy, wszystko się rozmazywało.

– Jesteś najohydniejszym stworzeniem jakie kiedykolwiek spotkałam.

– Jak to coś w ogóle żyje? 

 Czyiś róg rozerwał Eepli wiszący, sparaliżowany język, krzyknęła z bólu, podrywając się na tylnych kończynach, przez co będące zbyt blisko jednorożce upadły, a jeden z nich ledwo uciekł gdy lądowała z powrotem na przednich nogach.

– Nie chciałam… – jęknęła: – Nic nie widzę… – Przetarła ogonem oczy. Przewrócili ją z hukiem.

– Pożałujesz tego! 

– Potwór!

– Potwór to mało powiedziane, poszukajcie czegoś czym ją zwiążemy.

Usłyszała głośne warknięcie. Przez chwilę zobaczyła wyraźnie hybrydę z szaroniebieską sierścią, kłami i szponami u przednich nóg. Wszyscy spojrzeli na nią.

– A ty czego tu szukasz? – samiec jednorożca podszedł do niej.

– Roślinożerne ścierwa – syknęła i rzuciła się mu prosto do gardła, rozszarpując mu je. Jego krew prysnęła na ziemię i sierść Eepli. Eepli przyciągnęła do siebie obcą ogonem, ratując ją od przebicia rogami reszty.

– Hej! – krzyknęła tamta w proteście, Eepli ją osłoniła, przyjmując na siebie wszystkie dźgnięcia: – Co ty robisz?! Wypuść mnie! – Obca próbowała jej się wyrwać, ale Eepli trzymała ją mocno ogonem, cała dygocząc z wysiłku i bólu. Wyrzuciła ją nagle spod siebie, w ostatniej chwili zanim upadła. 

– Chodźcie tu, szybko! – zawołała obca ku sporym otworom w ścianie, podrywając się z ziemi. Jednorożce patrzyły na nią przez chwilę: – Znalazłam jedzenie!

– Uciekamy?

– Właściwie śmierdzi mrocznymi końmi, lepiej nie ryzykować aż się tu zlecą. 

Gdy pouciekali, uderzyła z całej siły w ścianę tylnym nogami, aż pospadało parę kamieni, z różnych pęknięć będących tam od początku. Wyrzuciła z siebie całą gamę przezwisk. Eepli cofnęła długie uszy, leżała, w ciszy znosząc ból, jej ciało drżało teraz już nie tylko z zimna. Hybryda podeszła do niej, chwytając za jej ogon swoim ogonem. 

– Jak ktoś jeszcze spróbuje cię skrzywdzić to urwę mu łeb – obiecała.

Eepli objęła ją ogonem, przytulając do siebie: – Proszę, nie zostawiaj mnie samą.

– Z tym będzie problem, twoje rany się same nie opatrzą. 

– Chodźmy do domu, proszę. – Podniosła się z trudem, też dzięki krążącej w żyłach adrealinie. Trzymając obcą we własnym ogonie.

– Tak od razu? A rany?

– Proszę, chcę do domu.

– Dobrze, prowadź, niedźwiadku.

Eepli ruszyła przed siebie w nadziei że w końcu natknie się na miejsce, które zna.

– Prowadź nie znaczy że masz mnie nosić – powiedziała hybryda: – Niedźwiadku – dodała czule.

– Nie chcę być sama.

– Nie rozumiem czemu się nie broniłaś, taka olbrzymka jak ty mogłaby ich spokojnie zabić.

– Nie, nie chcę nikogo zabijać.

– To im zagrozić, a uciekliby w podskokach, mnie bronić już potrafiłaś, to czemu nie siebie?

– Bałam się że ich skrzywdzę.

– Należało się im.

Obca zlizała krew ze swoich warg, oglądając się na martwego jednorożca, którego zabiła.

– Muszę coś zjeść, odstaw mnie na razie, wrócę do ciebie.

Eepli trzymała ją nadal.

– Niedźwiadku, on i tak jest już martwy, a ja naprawdę jestem głodna, bo może być zaraz nieprzyjemnie. 

Odstawiła ją na ziemię, ale nadal trzymała za jej ogon, który obca uniosła, przechyliła głowę, patrząc jej w oczy: – Dobrze, chodź ze mną.

Hybryda zaprowadziła ją z powrotem do ciała i od razu rozcięła martwemu brzuch, zlizując krew i zaczynając jeść jeden z jego mięśni. Eepli odwróciła głowę. Krew pryskała wszędzie, obca jadła tak szybko że cudem się jeszcze nie zakrztusiła.

– Może i był rozumny, ale dla mnie to zwykłe ścierwo – powiedziała po krótkiej chwili, po której Eepli miała nadzieje że już skończyła: – Niepotrzebnie takich żałujesz, tylko cię pokaleczyli. Gnoje. Chcesz trochę?

Eepli pokręciła głową. Usłyszała jak obca wyrywa coś martwemu.

– Idziemy, trzeba się zająć twoimi ranami. – Ruszyła tam gdzie chciała iść Eepli z nogą jednorożca w pysku. Zdążyła ją zjeść po drodzę, trzymając ją sobie ogonem. Zatrzymały się jeszcze nad ogromnym jeziorem, hybryda zdążyła zmyć z siebie krew i obmyć rany Eepli, piła łapczywie i strasznie dużo. Eepli zasłoniła się ogonem, na tyle spragniona że też się napiła, zerkając na nieznajomą, bardzo nie chciała jej obrzydzić, woda ciekła jej z pysków, zwłaszcza jak unosiła głowę, trochę pokaszlała, bo piła też za szybko. Obca sapała z nisko zwieszoną głową. 

Eepli poniosła ją dalej widząc że jest wyczerpana i ledwie już ciągnie nogę za nogą.

– Jak ci na imię, niedźwiadku?

– Eepli.

– Jesteś piękna, Eepli, nawet twoje niedoskonałości nie potrafią przyćmić twojej urody.

Już chciała zasłonić się ogonem, ale to nie miało sensu, bo hybryda widziała ją już w pełnej okazałości. Bolały ją te słowa, nie wiedziała czy z niej czasami nie kpi, a poza tym przypomniały jej o Burzy.

– Nie wierzysz mi? Dostrzegam po prostu więcej niż ci z jedną szarą komórką w mózgu. – Popatrzyła jej w oczy uśmiechając się do niej: – Jestem Farah.

Eepli zauważyła jej wystające żebra, teraz lepiej rozumiejąc dlaczego tak nalegała by zjeść. Farah ziewnęła, lepiej odsłaniając w pełnej okazałości i tak wystającą z jej pyska parę kłów.

– Czy musisz jeść mięso? – spytała Eepli.

– Niestety tak, rośliny by mnie zabiły. 

~*~

[Irutt]

Wszyscy się ocknęli i dowiedzieli ode mnie co stało się z Eepli, Forsycja już poleciała po nią, jedyną która mogła za nią jeszcze wyruszyć była Faith, ale nie dawała się przekonać by wlecieć w ciemność wydrążonej głęboko dziury; i Celeste, nie słuchała nawet co się do niej mówi. Nie mogła przestać myśleć o matce. Żadne z nas już nie miało swoich mocy, ani magii.

Zobaczyłam Arnee, przeskakiwała do nas z wysepki na wysepkę. Do oczu napłynęły mi łzy, ruszyłam ku niej.

– Irutt, zaczekaj. – Linnir podążyła za mną. 

– Spokojnie, mamusiu, to tylko ja – odpowiedziała jej Arnee.

Skoczyła do mnie, złapałam ją ogonem, przytulając do siebie. Zapłakałam, a ona cicho zachichotała, cała wtuliła się w moją grzywę. Reszta poprzeskakiwała do nas i w nasze pobliże, na ile starczyło im miejsca na wysepkach. Linnir dołączyła do nas, zerkając na Mozzran, która pokręciła głową na pytanie, którego żadna z nas nie zadała, ale wiedziałyśmy o co jej chodzi – nie miała zamiaru uczestniczyć we wspólnym uścisku.

– Arnee, co z Blakie? – zapytał Pedro, na krawędzi sąsiedniej wysepki.

Arnee wyskoczyła z naszych objęć, skacząc przywitać się z innymi, jedynie Pedro nie pozwolił się jej do siebie przytulić. Wysepki zrosły się ze sobą, zamykając liczne przepaście. Dotknęłam córkę ogonem, gdy wylądowała między mną a Linnir, by móc ją ochronić gdyby zrobiło się nieprzyjemnie, starając się niczego po sobie nie zdradzić przed pozostałymi. Nie chciałam by pomyśleli że im nie ufam.

Wszyscy zebraliśmy się razem. Mozzran trzymała się boku Linnir, na brzegu stada, a za nią kuliła się Faith.

– Blakie się poświęciła… Dla mnie – Uszy Arnee opadły, zniżyła ze skruchą głowę.: – Nie żyje…

– Pewnie sama ją wykończyłaś! – krzyknął Pedro ruszając na Arnee, zmusił mnie bym pogroziła mu rogiem, nie pozwalając mu teraz zbliżyć się do córki, przysunęłam ją ogonem za siebie: – Irutt, znasz Blakie nawet lepiej ode mnie, ona nigdy nie pogodziłaby się ze swoją śmiercią. 

Popłynęły mi kolejne łzy.

“Ja… Ja też w to… Nie wierzę.” powiedziała za pomocą rogu Arnee Cruzina, zniżyła głowę, wystraszonymi oczami patrząc na własne nogi, zaczęła pocierać ogonem swój bok.

– Wybacz ciociu, tylko tak mogą cię teraz usłyszeć – szepnęła do niej Arnee, dodając do nas: – Blakie poświęciła się nieświadomie, tracąc całą energię by odbudować moje ciało. A potem znów tracąc energię, bo Hexe uderzyła w nią znowu… Byłam już wtedy nieprzytomna.

– Hexe? – spytała Linnir.

– Przez czarną feniks, zresztą zobaczycie.

– Ivette sprowadziła na was czarnego feniksa? 

– Nie, to była broń moich starych przyjaciół.

– Inny feniks? – odezwał się Pedro.

– Nic wam już nie grozi z jej strony, pozbawiłam ją mocy… To ona wywołała tą zarazę, którą przyniósł Virrey, więc może teraz uda mi się to cofnąć, mam jej moce, tylko nie wiem jeszcze jak to zrobić.

– Bo ci tak jest wygodnie, wszyscy musimy polegać na tobie, ewentualnie na Hexe – oskarżyła ją Mozzran: – To ty pewnie zabrałaś nam wszystkim magię.

– No… Musiałam, inaczej bym tego nie przeżyła, jej moce by mnie zabiły bez żadnej ochrony, a potrzebowałam ich, bo Ivette sprowadziła na nas już normalnego feniksa, gdyby nie to już byłoby po nas. Nie mogę tego cofnąć. Przepraszam!

– To znaczy że jesteś feniksem? – zapytała Rosita.

– No nie do końca, żaden feniks nie mógłby przejąć mocy czarnego feniksa i to przeżyć.

– A Ivette? Co z nią? – wtrąciła Kometa.

– Będzie dobrze.

Kometa uśmiechnęła się do Celeste, która się rozluźniła i odetchnęła.

– Musi sobie odpocząć, ale… Ciociu – Arnee podeszła do Komety, wtulając się w jej klatkę piersiową,  zadarła ku niej głowę: – Przykro mi z powodu Hexe, użyła zbyt wiele mocy i jest z nią źle.

– Mocy? – zauważyłam, Arnee nigdy nie robiła takich pomyłek.

– Mocy czarnego feniksa, mamusiu, to co myśleliśmy że jest jej magią, jest tak naprawdę jego fragmentem i niestety zaszkodziło Hexe.

– Ale ona nie umiera, prawda? – Kometa złapała skrzydłami Arnee.

– Jeszcze nie, ciociu.

– Muszę ją zobaczyć.

– Arnee, Eepli… – zaczęła Linnir, ale córka jej przerwała.

– Wiem, mamusiu, poczekałam aż bezpiecznie wyląduje zanim zabrałam jej magię. Zaraz jej poszukam.

– Gdzie ty miałaś rozum pozwalając Kettui wejść do swojego ciała? – skarcił ją Pedro.

– Uratowałaś ją, prawda? – zapytała Mozzran: – Przyznaj się.

– No… Nie, nigdy bym czegoś takiego nie zrobiła! Ale nawet nie pomyślałam by się bronić… – Zwiesiła głowę: – Przepraszam.

– Ja ci wierzę… – powiedziała Kometa.

– Zrobiłaś to specjalnie!  – oskarżyła Mozzran: – Żadna dusza by ci nigdy nie zagroziła. Kettui zawsze była od nas ważniejsza.

– Przepraszam! Ja… To moja mamusia… Zabiła się, spanikowałam…

– Spójrz prawdzie w oczy, Kometa – Pedro podszedł do jej boku: – To przez nią Hexe skończyła jak skończyła, aż strach pomyśleć jak, przez nią zginęła Blakie i nie powiem kto jeszcze, prawie my wszyscy, poza tym odebrała wam cząstkę was samych i twoja Ivette, choć szczerze jej nie znoszę też niemal zginęła. A ty ją do siebie tulisz? Będziesz udawać że nic się nie stało? Wy wszyscy? – Popatrzył po reszcie: – Bo ja nie zamierzam i mam nadzieje że nie wierzycie w to że przywróciła Rosite.

– Jestem Rositą! – krzyknęła mała.

– Teraz będziecie jej bronić, prawda? – Spojrzał na mnie i na Linnir niemalże wrogo: – Linnir, Irutt. Nic nie powiecie?

– Wracajmy po prostu do domu – odpowiedziała mu Linnir.

– To wszystko co masz do powiedzenia?

– Pedro, przestań – prosiła go Kometa, zastrzygła uszami, pozostali ruszyli za Linnir, nikt nic nie mówił.

– Mamusiu? – Arnee zadarła ku mnie głowę, oglądając się na mnie, w jej oczach błyszczały łzy. Pobiegła do mnie, wzięłam ją na swój grzbiet, a ona wtuliła się w moją grzywę.

– Nigdy się ciebie nie wyrzeknę, córeczko – szepnęłam, nie wiedząc czy postępuje dobrze, ale ona nie chciała nikogo skrzywdzić celowo. Mozzran gdy przechodziła obok nas, patrzyła na mnie dłuższą chwilę, potem położyła uszy, odwracając głowę i doganiając Linnir, Faith biegła tuż za jej ogonem. Otoczyłam Arnee ogonem. 

– Lecę po Eepli, mamusiu. – Podniosła się, odlatując w mgnieniu oka. 

Nadrobiłam stracony dystans, Mozzran przerwała rozmowę z Linnir, jak tylko mnie dostrzegła, jej ogon miotał się nerwowo, oddaliła się z Faith na obrzeża stada.

– Jest zła na Arnee – wyjaśniła Linnir. Turnia przejęła prowadzenie wyręczając ją, więc mogłyśmy swobodnie porozmawiać na tyłach.

– A ty?

– Nic się między nami nie zmieniło, nie możemy pozwolić by Arnee poczuła się przez nas odtrącona. – Cofnęła uszy.

– Ale robisz to teraz dla bezpieczeństwa innych czy wciąż ci zależy na naszej córce? Bo mi zależy i chyba zawsze będzie, nie ważne ile złych rzeczy jeszcze się wydarzy przez jej złe decyzje.

– Z obu tych powodów. – Zniżyła głowę, wtulając ją w mój policzek, szepnęła: – W pewnym sensie czuje ulgę że ma te moce, że nie muszę wybierać między przywiązaniem do niej, a tym co byłoby bardziej moralne. 

Wtuliłam się w nią, a ona mnie objęła, muskając po szyi. Nie tylko Pedro przeżywał stratę Blakie, Linnir też, może nawet bardziej ode mnie, żadna z nas nie musiała nic mówić, po prostu widziałam żal w jej oczach i powstrzymywane łzy.

~*~

[Eepli]

– Eepli! Nareszcie! – Arnee podleciała do nich, swobodnie lewitując, od razu wtuliła się cała w puchatą klatkę piersiową siostry: – Cześć!  – zawołała radośnie do Farah: – Eep, dlaczego jesteś ranna? 

– Cześć… – Farah odpowiedziała jej niechętnie.

– Obiecujesz że nie będziesz się na nich mścić? – Eepli objęła siostrę delikatnie głową.

– Zasługują na to co najgorsze – dodała Farah: – Banda jednorożców ją napadła.

– Lecę po opatrunki. – Arnee poleciała nienormalnie szybko. Farah zamrugała oczami.

– Dlaczego to źrebię nie straciło magii?

– Arnee ma trochę ponad dwa lata i moce feniksa – wyjaśniła Eepli, jak Farah zamieszka z nimi to i tak by się dowiedziała, a poza tym obcy też już wiedzieli.

Arnee wróciła już z opatrunkami. 

– Daj, pomogę ci. – Farah zeskoczyła na ziemię, z ogona Eepli. Eepli już nie pilnowała jej tak bardzo, dzięki obecności siostry.

– Chcesz do nas dołączyć? – zaproponowała jej Arnee.

– Mamy Forsycje, która też musi jeść mięso – dodała Eepli.

– Jest kłykogryfem, widziałaś kiedyś kłukogryfa? – zagadała Arnee.

– Pierwszy raz w ogóle słyszę tą nazwę – przyznała Farah: – Chętnie dołącze.

[Hexe]

Narośla niczym skorupa z zastygniętej magmy pokryły większość jej ciała, zostawiły jedynie jedno oko i pysk. Widziała biegnącą do niej Kometę.

– Hexe! – Kometa poszybowała kawałek, niedługo powinna móc znów latać. Ivette stanęła nad nią, zakrywając ją sporym cieniem, w formie kłyki.

– Cię też miło widzieć – powiedziała ironicznie do Komety, gdy ta położyła się przy Hexe, oglądając przejęta jej sztywne ciało.

Ivette złapała je w swoje kły.

– Ivette! – Kometa poderwała się.

– Odsuń się.

Patrzyła w jej niebieskie oczy, pozwalając jej przenieść Hexe.

– Co robisz? – spytała Hexe, także zauważając że Ivette jest prawdopodobnie spokojna, pomimo wcześniejszego zachowania.

– A jak myślisz? – Zabrała ją z dala od Komety, próbowała przegryźć twardą skorupę, Hexe nawet nie czuła jej nacisku.

– Musicie wrzucić mnie do wulkanu – powiedziała, niewiele czasu jej zostało. Kometa podbiegła, gdy narośla zaczęły porastać jej jedyne oko. Hexe krzyknęła, nic tak bardzo jej nie przerażało, jak całkowita utrata wzroku, czuła narośla już w uszach i w chrapach. 

[Ivette]

Hexe była już tylko smętną, czarną, twardą skorupą i lepiej żeby Kometa jej nie dotykała. Dlatego złapałam ją zanim to zrobiła, przyciskając do siebie, zmuszona pozbyć się krwi Hexe z warg, zlizałam ją i przełknęłam z obrzydzeniem. Lepiej bardziej nie kusić losu. Kometą wstrząsnął gwałtowny płacz. Ciekawe czy rozpaczałaby tak za mną?

– Wolałabyś żeby ona przeżyła zamiast mnie, prawda?

Uderzyła mnie skrzydłem w odpowiedzi, łkając zbyt mocno by wydobyć z siebie jakieś słowa. Zamrugałam zaskoczona. Objęła mnie nimi.

– Mamo! – Celeste wylądowała obok nas.

– Gdzie są wszyscy?

– Przy czarnym feniksie. 

– Czarnym feniksie?

Tam gdzie leżała Hexe rozległ się trzask, obejrzałam się i Kometa spojrzała na nią, nadal we mnie wtulona. Skorupa popękała i wkrótce został po niej pył. Hexe leżała w nim zwinięta w kłębek, przywodząc na myśl nowo narodzonego jednorożca, choć miała tyle lat co przed chwilą. Otworzyła oczy.

– Hexe! – Kometa ją od razu przytuliła, parsknęłam.

– Wbiegłaś w moją krew… – powiedziała zmęczonym głosem Hexe, utknięta w objęciach skrzydeł Komety.

– Ty żyjesz! Udało ci się! Narośla cię wcale nie zabiły!

Hexe popatrzyła po sobie wpół przytomna.

– Niczego już nie rozumiem.

– Niesamowite, nie masz już ani jednej narośli!

– Powinnam umrzeć…

– Nie cieszysz się że jednak tak się nie stało?

– Cieszę.

– A wcale tak nie brzmisz – dodałam, patrząc na Hexe krzywo, ledwie znosząc to jak blisko siebie były. 

– Muszę zobaczyć co z nią. – Podniosła się, wyswobadzając się Komecie. 

~*~

Czarna jednorożec leżała na boku i ściskała w szponach ziemię, nie czułam że to feniks, ale jej przednie kończyny z pewnością należały do feniksa, niewiele po nim już zostało, była teraz bardziej jednorożcem pozbawionym magii niż feniksem. Nie reagowała gdy do niej mówili. Widziałam już po Komecie że jej współczuje, już zwłaszcza na widok tych wyrastających z niej łańcuchów i prętów.

Zatrzymałam ją skrzydłem.

– Lepiej jej nie dotykać – powiedziałam do niej, też reszta tego nie próbowała robić. Hexe podeszła do feniks, i na to obca nie zareagowała, tylko patrzyła jakby w nicość. Przez grzbiet przebiegły mi dreszcze.

– Nadal cię boli? – spytała jej Hexe.

– Hexe, co się tu wydarzyło? – zapytała Linnir: – Nie znamy szczegółów, a Arnee poleciała po Eepli.

Zaczęła im wyjaśniać wszystko po kolei, przyznała że przez jej magię zginęła Blakie, ale Arnee udało się odbudować jej moce z małego skrawka, który po niej został, dzięki przejęciu mocy czarnego feniksa i kosztem odebrania mocy zaklętym i magii jednorożcom z całego świata. A wszystko dlatego by pokonać złotego feniksa, którego ja na nas sprowadziłam. Bo oczywiście, nie ważne co zrobię zawsze wyjdzie źle. Zacisnęłam zęby, cała się spięłam. Poszłam już nie mając zamiaru słuchać jakichkolwiek uwag wymierzonych w moją stronę.

– Zabije cię! – Pedro rzucił się nagle w stronę czarnej, jak tylko dotarło do niego że to ona sprawiła że Hexe uderzyła swoją magią raz jeszcze w Blakie. Linnir szarpnięciem za grzywę odciągnęła go od obcej, ale zdążył już ją uderzyć kopytami. Obejrzała się powoli na niego. Angus przejął Pedro od Linnir wyprowadzając go stąd. Kometa już też tam dobiegła, choć nie wiem po co.

– Wybacz mu, przeżywa stratę córki – powiedziała do niej Linnir. 

Żałosne.

– Blakie była naszą rodziną i… Jestem pewna że byś nie doprowadziła jej do śmierci, gdyby cię nie zmusili… Prawda? – Kometa poczekała chwilę na odpowiedź, która nie nadeszła, feniks nie chciało się nawet odwracać z powrotem głowy, patrzyła już nie na nich, choć w ich kierunku, pustym wzrokiem. 

– Pomożemy ci – dodała Linnir. 

– Słyszysz nas? – spytała San.

– Jak ci na imię? – Nawet matka musiała się przyłączyć. Irutt o dziwo wolała wypatrywać pewnie Eepli i tej swojej Arnee. Podeszłam do niej skoro nikt nie zwracał na mnie uwagi, Angus tymczasem dyskutował z Pedro, słyszałam stąd jak Pedro wrzeszczał na niego.

– Eepli jest cała? – spytałam.

– Nie mam ochoty rozmawiać. – Irutt zwinęła ogon, nie patrząc na mnie.

– Powiedz wprost że nie masz ochoty rozmawiać ze mną. – Przycisnęłam uszy do szyi.

– Nigdy cię nie lubiłam i to się chyba nie zmieni, doceniam twoje poświęcenie, ale naprawde nie musimy się lubić.

– A niby kiedy próbowałam się z tobą zaprzyjaźnić? Pytam tylko o Eepli.

– Arnee mówiła że nic jej nie jest, ale okaże się dopiero jak wrócą.

– I co? Tak ciężko było ci odpowiedzieć? – Poszłam już faktycznie w swoją stronę. Po chwili usłyszałam kroki Celeste za sobą. 

– Jesteś, dobrze się składa, poćwiczymy walkę. – Obejrzałam się na nią.

– Teraz?

– Tak teraz, nie mogę spędzić czasu z własną córką?

– Mamo… Nie wiem co powiedzieć – wyglądała na wzruszoną.

~*~

[Hexe]

Życie toczyło się dalej, Hexe dość szybko przyzwyczaiła się do braku narośli, nie bolało ją już ciało, a i była lżejsza. Wiedziała już czym tak naprawdę jest jej magia, ale nie potrafiła wciąż pojąć dlaczego jej nie zabiła. Czy krótkie życie czarnych jednorożców to jedynie fałszywe założenia? Czy ktokolwiek pozwolił im umrzeć naturalnie? Albo to obecność czarnej feniks pozwoliła jej przeżyć.

Gaja, Hexe założyła że to jej imię, bo zbyt często przewijało jej się w myślach gdy na nią patrzyła, chudła z dnia na dzień, nie ruszała się, poza dość częstym łapaniem się za gardło. Hexe głównie próbowała się nią zajmować. Większość czasu nieobecną duchem i na wszystko obojętną.

– Napij się, poczujesz sie lepiej – obiecała Linnir, próbując wsunąć Gaji pojemnik z wodą między wargi, Gaja odpychała go od siebie łapą, a na jej pysku malowało się obrzydzenie.

– Musisz jeść i pić, jak my wszyscy – powiedziała Hexe: – W końcu się przyzwyczaisz.

– Arnee będzie musiała ją karmić – Linnir spojrzała na Hexe.

– Gaja, jestem pewna że ci posmakują – Kometa przysunęła do niej owoce, Gaja je odsunęła: – Powąchaj je, chociaż tyle, dasz radę, to nic strasznego. A może wolisz… Jajka? Albo coś bardziej….

– Próbowaliśmy różnego rodzaju jedzenia – przyznała Hexe: – Arnee powiedziała mi że ona nie jest w stanie umrzeć, jej ciało będzie się regenerować, ale nie zregeneruje utraconej wagi, więc będzie cierpieć dopóki nie zacznie jeść. 

– To straszne. Gaja, musisz jeść. – Kometa oparła na niej oba skrzydła, Gaja jak zwykle nie reagowała: – Słyszysz? Popatrzysz chociaż na mnie? Boisz się nas? A może… Nas nie lubisz? Chociaż próbujemy ci tylko pomóc…. Ty nie słyszysz? Ale czujesz, prawda? Czy…?

– To nie to Kometa, ona po prostu się poddała – przerwała jej Linnir. Wkrótce przyprowadziła Arnee, która sprawiła swoimi nowymi mocami że z pyska Gaji wyrosła czarna rurka, Gaja wbiła w nią pazury, próbując ją z siebie wyrwać.

– Arnee.

– Ale tak byłoby lepiej dla jej żołądka. Inaczej to nie ma sensu, mamusiu.

– To naprawdę straszne – skomentowała Kometa: – Przypomina mi o… – urwała, patrząc na Arnee.

Rurka się rozpłynęła. A Gaja leżała już spokojnie, na powrót pogrążona w swojej obojętności.

– Wiem że ją uwięziono, choć nie wiem na jak długo, to było kilka wieków temu – przyznała Hexe. Arnee już nie było. Dziwne że nikogo nie zagadywała i tak nagle uciekła. Może też nie czuła się najlepiej przy Gaji? 

– Hexe, Linnir, to wy może odpoczniecie, a ja zostanę? Dosłownie przed chwilą dopiero przyszłam, więc mogę, może na osobności uda mi się z nią porozmawiać? – zaproponowała Kometa. 

– W razie czego krzycz. – Linnir już poszła. Hexe nie potrafiła porządnie zasnąć przy Gaji, wciąż choć się o nią troszczyła, nie czuła się w jej towarzystwie do końca komfortowo. Dlatego skorzystała z okazji by się przespać w grocie, z dala od innych.

~*~

[Kometa]

Mówiłam, mówiłam, jeszcze więcej mówiłam i liczyłam że chociaż się zirytuje, ale może ona mnie nie słyszała tak naprawdę, może faktycznie straciła słuch, albo zapomniała znaczenia słów, cokolwiek. 

– Forsycja ma takie same łapy jak ty, no prawie, twoje są jednak trochę bardziej chwytnę, znacznie bardziej chwytne, wiesz moja córka, jest kłykogryfem, ale nie zawsze nim była, uratowała mnie… Może ci opowiem? Choć wydajesz się na nic nie słuchać, jesteś tu w ogóle? – Szturchnęłam ją skrzydłem i nic, zawsze nic, chyba że próbowaliśmy podawać jej jedzenie, albo picie: – Ale czujesz się już lepiej, prawda? Gaja. – Trąciłam ją swoją z tępymi pazurami i zupełnie nie chwytną łapą.

– Znowu tutaj? – Ivette po mnie przyszła, jakoś tak trzymając się zawsze na dystans od Gaji: – Mało osób się nią zajmuje? Musisz jeszcze ty tracić tu czas? Jak długo mam na ciebie czekać?

– Mogłabyś być odrobinkę milsza. Ona… – Urwałam. Gaja się poruszyła, a to już był dla niej postęp. Spojrzała na Ivette i wyciągnęła do niej łapę.

– Krewniaczko… – jej głos był cichy, ale wciąż dobrze słyszalny i pierwszy raz w ogóle go słyszałam. Chyba pierwszy raz tak naprawdę się odezwała. 

– Ivette… – zaczęłam, przepełniona nadzieją, której wcześniej nikt za bardzo nie miał.

– Nie podejdę do niej – powiedziała, przyciskając uszy do szyi: – Ona mnie nie obchodzi, przyszłam po ciebie. Ile czasu chcesz tu siedzieć?

– Nie rozumiesz, odezwała się pierwszy raz. Pierwszy raz! To musi coś znaczyć. – Zerknęłam na Gaje, wciąż wpatrywała się w Ivette, spotykając się z jej dość nieprzyjemnym wzrokiem i już z przebarwionymi na fiolet tęczówkami.

– Jasne, wyciąga swoje szpony po moje moce.

Gaja odłożyła łapę na ziemię, spuszczając wzrok, jej ruchy były ospałe i to bardzo. Zrobiło mi się jej tak strasznie żal.

– Nie bądź taka. A może… Nazwała cię krewniaczką? Czy wy… Czy feniksy mogą być spokrewnione?

– Nie wygaduj bzdur.

– Gaja, o co ci chodziło? Jesteście spokrewnione? Hej… Powiesz coś jeszcze? – Trąciłam ją skrzydłem.

– Nie dotykaj jej! Po co w ogóle tu ją trzymacie? 

– Nie mów tak! Nie widzisz że ona cierpi? Spójrz na nią… Nie jest ci ani odrobinę żal? Naprawde tylko chociaż odrobinę. 

– Zgładziłaby wszystkich gdyby nie była tak słaba, to feniks.

– Do Blakie też się myliłaś, a teraz… Jej chyba już nie ma… Więc chociaż uratujmy Gaje.

– By potem mnie pochłonęła? 

– Czarne feniksy nie potrafią pochłaniać. – Hexe wróciła, przyniosła ze sobą świeże jedzenie dla Gaji, a może też dla siebie? Chyba znów będzie przy niej nocować: – Widziałam jej wspomnienia… Mam w sobie cząstkę jej mocy, tak jak każdy czarny jednorożec, nie byłoby nas gdyby nasi przodkowie nie próbowali jej zgładzić.

– Ciekawe dlaczego.

– Zgładzić? Jednorożce mogą zgładzić feniksy? – niemal krzyknęłam z zaskoczenia.

– Było ich tysiące. Uderzyły wszystkie na raz.

– Nie chwal się tym przed innymi – wtrąciła Ivette.

– Wiedziałaś? Ale mówiłaś że jesteśmy dla feniksów tylko…

– Raczej nie zdają sobie sprawy co potraficie w tak sporych grupach, ale to całkiem logiczne, nawet jak robaki zgromadzą się w wystarczająco dużej liczbie to też mogą zabić. Zresztą gdyby była wystarczająco sprytna nawet by jej nie tknęli.

– Czarne feniksy nie potrafią czytać w myślach – dodała Hexe.

– Dlaczego w ogóle chcieli ją zabić? – Spojrzałam na nią.

– Zabiła grupę jednorożców próbujących zabić dwójkę hybryd. 

– Uratowałaby je bez tego – stwierdziła Ivette.

– Zachowujesz się jakbyś nie popełniała błędów.

– Po prostu nienawidzę innych feniksów i to nie bez powodu, jakbyś nie wiedziała jesteśmy dla siebie wrogami.

– Przed tym zanim utknęła w ciele, a potem też w łańcuchach i ciasnej grocie, wyczuła twoją obecność i próbowała cię odnaleźć, więc mogłabyś nie zabijać jej ostatniej nadziei.

– Naprawdę? – Czemu Hexe mówi o tym dopiero teraz?

– Jakiej nadziei?! – krzyknęła Ivette.

– Ivette, nie rozumiesz? Bo ja chyba…. Rozumiem. Ona po prostu chce mieć rodzinę, czyli ciebie, znaczy… Uznała cię za siostrę czy coś takiego. Chyba. 

– Pochodzimy z tej samej gwiazdy – odezwała się markotnie Gaja. Byłam naprawde zachwycona że w końcu mówi i jest siostrą Ivette, naprawdę jesteśmy rodziną.

– Czyli… Ivette to naprawdę twoja krewna!

– Naprawdę nie ma z czego się cieszyć.

– Dlaczego? Czy to jej wina że wykorzystywali ją jako broń? Musisz zawsze… Wiesz, mogłabyś ją zaakceptować i jej pomóc… To twoja siostra… Młodsza siostra? – Popatrzyłam na Hexe.

– Możliwe że w innych cyklach nie było czarnych jednorożców, Irutt ani Cruzina nie pamięta nic takiego, więc Gaja musiała przybyć tu całkiem niedawno – dopowiedziała.

– Ona bardzo cierpi i… Czy to nie przez całe pokolenia? – Zatrzymałam wzrok na Gaji, znów wydawała się nieobecna, ale musi słyszeć co mówimy.

– Czy ktoś nade mną się litował?

– Wiesz że ja nie pozwoliłabym ci cierpieć i nie tylko ja, przecież… Czy my…?

– Nienawidzę innych feniksów – wycedziła Ivette: – I żaden nigdy nie będzie moją rodziną.

– Pochodzimy z tej samej gwiazdy i nie istnieje taka moc by to zmienić, zawsze będziemy krewne, nawet jak się mnie wyprzesz. – Gaja ani nie uniosła głowy, ani spojrzenia i głos miała taki jakby mówiła sama do siebie. Może próbowała się pocieszyć? Oparłam skrzydło na jej grzbiecie.

– Lepiej zrobisz jak dalej będziesz milczeć.

– Ivette! – Położyłam uszy, patrząc w jej już bardziej czerwone niż fioletowe oczy, dlaczego jest dla niej taka okrutna? Gaja nic jej nie zrobiła.

Poszła sobie. Może lepiej za nią na razie nie wołać? Położyłam się przed Gają.

– Jestem razem z Ivette… Chyba, bądź razie byłyśmy razem, wiele, wiele razy, w innych cyklach, więc jesteśmy rodziną, poza tym masz siostrzenice… Gaja? – Uniosłam jej głowę skrzydłami, miała przymknięte oczy i tak przerażająco puste spojrzenie że ją puściłam: – A… A może teraz byś coś zjadła? Odezwiesz się znów może? – Podniosłam się, posłałam Hexe zaniepokojone spojrzenie i raz jeszcze spróbowałam: – A może się przejdziemy? Staniesz na nogi? 

~*~

Rozmawiałam o tym z innymi i sama widziałam że u Gaji znów nie widać poprawy, tyle co powiedziała przy Ivette to więcej już nic nie mówiła, wciąż się głodziła i wciąż leżała w bezruchu. Ivette. Muszę ją jakoś przekonać do pomocy.

– Ona nic ci nie zrobiła, jak możesz jej nienawidzić? Nie rozumiem. Bo jest feniksem? – Szłam za nią, bo od razu jak wspomniałam o Gaji, próbowała mi uciec, albo raczej pozorowała ucieczkę, w końcu mogła mi odlecieć, a tego już nie zrobiła.

– Daj mi spokój!

– Nie, nie chcę by cierpiała. – Zatrzymałam ją.

– Dlaczego tak bardzo ci zależy?

– Bo to twoja siostra! I potrzebuje pomocy, nie chce by ktokolwiek cierpiał… A wiesz… Ty najlepiej ją zrozumiesz.

– Nie, nie jestem już feniksem.

– Co ty mówisz? To dlaczego nadal twoje rany tak łatwo się regenerują? Może zawsze nim byłaś, nawet jak wydawało ci się że już nie jesteś? Może nie da się całkiem nim nie być? A gdyby okazało się że ja też… Właściwie to by trochę wyjaśniło… Myślisz że mogę, albo… Byłam kiedyś…

– Proszę cię, jakby to nie było oczywiste to dzięki moim mocą się reinkarnowałaś.

– A nie Blakie?

– Wątpię, może spotkałaś ją we śnie i teraz wszystkim się wydaje że to jej zasługa. Musiałam wielokrotnie obdarowywać cię swoimi mocami, przez wszystkie cykle w których je miałam, nie wierzę by tak nie było. Część mogła trafić do twojej duszy. Dlatego twoja dusza potrafi się reinkarnować.

– Ale czy na pewno? Jakbym okazała się…

– Ale nie jesteś! 

– Więc też byś mnie znienawidziła?

– Jasne... Oczywiście że nie!

– Naprawdę? Kochałabyś mnie nadal nawet jakbym była feniksem?

– Przecież wiesz że tak, choć lepiej gdybyś nim nie była.

– Więc zrobiłabyś to dla mnie i dała jej jedną, jedyną szansę? Pierwszą właściwie, chociaż skoro nic ci nie zrobiła, to czy można nazwać to szansą? To chyba raczej…

– Myślisz że nie zorientuje się że będę udawać?

– Nie musisz udawać.

[Ivette]

Jakby nie wiedziała że feniksy się wzajemnie gładzą, a jeśli nie to wyniszczają, taka jest ich i niestety też moja natura. Kometa nie byłaby już taka dobra. Choć nie znoszę jej oszustw i kłamstw, czasem nawet manipulacji to nigdy nie było na poziomie feniksa.

Doszłam już do Gaji razem z Kometą, prawdopodobnie w ogóle nie miała imienia, a Hexe uroiło się że je ma, albo nazwała się, bo ja miałam imię, a zależało jej by się do mnie zbliżyć.

– Zacznij w końcu jeść. – Dała się podejść, wbiłam kły w jej szyję, jako kłyka i przycisnęłam jej pysk do mieszanki ziół z trawą: – No jedz! 

– Ivette, co ty robisz?! Puść ją! – Kometa już ruszyła jej z pomocą, odepchnęłam ją od nas skrzydłem: – Ivette! Nie o to mi chodziło!

Linnir odciągnęła Kometę, jeszcze jej tu brakowało i jej mądrości.

– Ivette puść ją. Zraniłaś ją do krwi jeszcze ktoś się zarazi. 

Puściłam już, rany Gaji prawie natychmiast się zregenerowały, leżała z pyskiem w jedzeniu. Linnir wyszła mi naprzeciw, kładąc uszy.

– Przyszłaś tu tylko po to by się nad nią znęcać? 

– Przyszłam żeby Kometa przestała mi w końcu o niej marudzić. 

– Nie o to mi chodziło! – wtrąciła Kometa.

– Mówiłam wielokrotnie że jej nienawidzę, więc mogłabyś przestać mnie zmuszać!

– Kometa… – zaczęła Linnir, ale Kometa jej przerwała. 

– Nic nie rozumiesz, to dla niej jedyna szansa.

– Nie w taki sposób, Ivette sama musiałaby tego chcieć. – Z niej spojrzała na mnie: – Tak czy inaczej to cię…

– A nie chce mi się tego słuchać. – Odeszłam od nich, może teraz dadzą mi trochę spokoju?

[Forsycja]

Eepli wzięła Gaje ze sobą, dosłownie niosąc ją w ogonie, długi ogon feniksa ciągnął się za nami po ziemi, ścierając nasze pokaźne ślady. Nuciłam po drodzę, co chwilę poprawiając melodie, zaczątek nowej piosenki.

– To dla ciebie. – Eepli podała do łap Gaji figurkę ptaka, mając jeszcze do dyspozycji końcówkę ogona: – Nie wiem czy tak wyglądają feniksy, ale… Podoba ci się? 

Rzadko się to zdarzało by Gaja cokolwiek od kogokolwiek przyjęła, ale tym razem złapała figurkę w jedną z łap. Obracała ją, oglądając z każdej strony. Szponem u drugiej łapy przejechała po skrzydle rzeźby. 

– Chcesz polatać? – zaproponowałam.

Gaja nic mi nie odpowiedziała, co było u niej normalne, ale lot i tak jej nie zaszkodzi.

– Wybacz, Eepli, wezmę ją na chwilę – Złapałam Gaje we własne szpony. Poleciałyśmy wokół lasu, tracąc z oczu Eepli. Uatrakcyjniłam lot o piurety i szybkie wymijanie koron drzew. Gaja upuściła rzeźbę przez te moje popisy. Złożyłam skrzydła, nurkując za nią, po drodzę stratowałam parę drzew. A już szukając rzeźby, coś chrupnęło mi pod tylną łapą. Złamałam rzeźbie skrzydła i głowę, więc wróciliśmy do Eepli szybciej niż planowałam.

Szukała czegoś desperacko po lesie, ale gdy mnie zauważyła podbiegła do nas

– Coś zgubiłaś? – zapytałam.

– Nie lubię być sama… Tak szybko odleciałaś. – Drżała lekko.

– Rany, przepraszam, Eepli, zapomniałam o tym – Oparłam łapę na jej łopatce już nie takiej wielkiej dla mnie jak na początku, teraz ja byłam największa w stadzie, a to niestety, wiele mi zabierało: – Dasz radę to naprawić? Niechcący na nią nadepnęłam. – Pokazałam Eepli figurkę: – Wybacz, to nie było specjalnie.

Już po chwili Eepli posklejała wszystko, choć i tak widać było między tymi częściami szwy, ale wyszło jej to tak równo że gdyby ich nie było nikt by nie poznał że ta mała rzeźba została ukruszona. 

– Wyszło perfekcyjnie – nie szczędziłam jej zachwytów: – Chciałabym osiągnąć ten poziom w śpiewaniu, jaki ty masz w rzeźbieniu.

– Dziękuje – odpowiedziała niepewnym głosem.

– Przepraszam że ją ci zepsułam. – Oddałam figurkę Gaji jak tylko wyschła, wzięła ją nawet ode mnie. Chyba jej się poprawia, wbrew temu co twierdzi mama.

– Fragmenty… – mruknęła Gaja.

– Co?

– Moje fragmenty, są w czarnych jednorożcach – Gaja spojrzała na mnie.

– Jak chcesz je odzyskać? – Czy to aby dobry pomysł? Raczej fatalny, mimo wszystko nie możemy jej ufać, choć to całkiem okrutne nie móc odzyskać części siebie.

– Nie da się inaczej jak poprzez zabicie.

– Ale bez zabijania mi tutaj, Hexe jest czarnym jednorożcem, a uratowała ci życie i dba o ciebie. Nawet się martwi. Jest cały czas przy tobie.

Gaja milczała, a jej wzrok na powrót zobojętniał.

– Chyba jej nie zabijesz? – zapytałam.

~*~

[Kometa]

– Popatrz co ci przyniosłyśmy – Hexe tym razem mi pomogła to wszystko przenieść, słodkie, kwaśne owoce i kwiaty, zjadłyśmy trochę ze smakiem przy Gaji, próbując ją poczestować. Widziałam u niej jedynie grymas obrzydzenia.

– Dlaczego brzydzi cię jedzenie? Znaczy wiem że feniksy nie jedzą, gdy są w pełni mocy, ale… Blakie jakoś nie miała z tym problemu. Spróbuj, wydaje ci się niedobre, ale jak weźmiesz choć kęs to nie pożałujesz. Obiecuję. – Podsunęłam jej różne różności, odsunęła od tego łapy, nawet nimi nie chcąc tego dotknąć, w jednej z nich ściskała figurkę od Eepli: – Proszę, to specjalnie dla ciebie.

– Nic z tego nie będzie. – Hexe zgarnęła jedzenie ogonem, odsuwając je kawałek od Gaji, tak by mogła leżeć wygodniej.

– Oj, musisz mieć jakąś nadzieję. Robimy przecież postępy, malutkie, ale są.

Gaja złapała szponami za przednią nogę Hexe, przypomniałam sobie od razu o tym o czym mówiła Forsycja.

– Gaja? Chcesz nam coś powiedzieć? Chcesz by Hexe cię przytuliła? – Oby, oby nie okazała się zła, tyle starania i zresztą martwiłam się o nią jak o własną siostrę, nie chciałabym teraz zmieniać o niej zdania.

Hexe próbowała ogonem, poluźnić uścisk łapy Gaji: – Wiesz o co jej chodzi. Chce swojej części we mnie.

– Nie możesz, jestem pewna że to rozumiesz. – Schyliłam głowę do poziomu wzroku Gaji. Uff… Puściła Hexe. I wbiła pazury w jej klatkę piersiową!

– Nie! – Złapałam ją za tą łapę.

Hexe osunęła się, z szeroko otwartym pyskiem jakby chciała krzyczeć, ale nie mogła wydobyć z siebie głosu, oczy wywrócił jej się na drugą stronę, widziałam już tylko same przekrwione białka.

– Nie rób tego! – Wyrwałam szpony z klatki piersiowej Hexe, musiałam użyć naprawde dużo siły, zraniłam Gaje zębami, wyplułam jej krew: – Ona jest tak jakby twoją córką.

Gaja przez moment patrzyła na mnie, jakbym powiedziała coś do niej w języku, którego nie rozumie. Hexe ocknęła się gwałtownie, w ranach po pazurach wrosły jej drobne narośla.

– Zawołam Arnee. Bez gwałtownych ruchów. – Wymierzyła świeciący róg w moją i Gaji stronę. 

– Jestem pewna że wiesz że nikogo bym nie próbowała teraz zarazić. – Czy mi właśnie wyrosły siwe włosy na nogach? Zakryłam je skrzydłami i odsłoniłam po chwili. One schudły i były jeszcze bardziej siwe! Gaja oparła łapę na mojej łopatce, momentalnie na nią spojrzałam. Co ona chce mi teraz…? To zniknęło. Zabrała łapę. Arnee właśnie przybyła, sprawdziła co ze mną, unikała Gaji wzrokiem z jakiegoś powodu i znów była taka jakaś cicha przy niej.

– Nie lubisz Gaji? – zapytałam, może trochę za bardzo wprost.

– To skomplikowane.

– Czyli?

– No, instynkt. 

– Jaki instynkt?

– Czarne feniksy unicestwiają inne feniksy, jako jedyne nie pochłaniają ich, ich energia różni się od naszej i w większości przypadków nie potrafimy ich wyczuć.

– Mówisz jakbyś sama była feniksem – wtrąciłam.

– Nie przerywaj, ciociu. Naturalnie się nie lubimy. Czasem błękitne feniksy są w stanie wygrać z czarnymi feniksami, jeśli mają dość mocy. Błękitne feniksy potrafią przechowywać jej najwięcej ze wszystkich feniksów, zanim przemienią się w gwiazdę.

– Ale skoro to instynkt to przecież można mu się przeciwstawić, prawda?

– Jakoś nie mam ochoty walczyć o kolejną przyjaźń, kiedy nawet tego nie czuję. Nic ci nie jest, ciociu.

Jaka ona poważna, jak nigdy. 

– Czekaj, a Ivette, to stąd tak by jej nienawidziła, jak myślisz?

– Ciocia to nienawidzi w ogóle swojego rodzaju.

Gaja skruszyła figurkę w swoich szponach, skaleczyła się ostrymi odłamkami, wbiła sobie pazury w szyję.

– Gaja!  – Złapałam ją za jedną z łap.

– Ciociu, ona nic sobie nie zrobi, wszystko się regeneruje, widzisz?

Rozdrapywała sobie szyję, aż do kawałka metalu w środku, próbowała go wyrwać, widziałam obłęd w jej oczach. Puściłam ją.

– Cały czas cię boli?

– Daj, pomogę ci to zdjąć. – Arnee zbliżyła się do niej, Gaja zastygła w bezruchu z łapami na metalowej obręczy: – Wyjęłam ci pręty z nóg, wyłącze ból, będzie dobrze. 

Zabrała łapy, a zrastająca się szyja szybko ukryła metal. Arnee stopiła jej szyję ogniem, a potem sam metal, okazało się że od wewnątrz wyrastały z niego głębokie kolce i przez cały ten czas musiały zadawać jej ból.

– Dlatego nie chciałaś jeść? Czy może jednak jedzenie naprawde cię obrzydza?

Chyba jednak to drugie, albo oba na raz, bo wciąż nie chciała, ale zaczęła spać, na początku budząc się co chwilę, ale z czasem zasypiając na coraz dłużej.

⬅ Poprzedni rozdział

Następny rozdział ➡